Acımasız gecenin sessizliğinde boğulan bedenim
Çığlıklarımın dört döndüğü duvarlar
Acımasızlığını inkâr eden insanlar
Şimdi kulaklarını kapıyorlar
Gücümün yetersiz kaldığı parmaklar
Hâlâ boğazımdalar
Renkten renge bürünen kollarım
Hâlâ durdurmaya çalışıyorlar
İçime kaçan sesim
Kimsenin susturamadığı gözlerim
Kapatmam için yalvaran kulaklarım
Bir çatıya yuva demeye zorlanan dudaklarım
Sözlük anlamından bihaber kalan kalbim
Sizi onlar öldürdüler
Üzerinize toprak attılar
Benimse kefenlemeden
Ruhumu katlettiler
Özrü çok gördüler
Gözlerini bantlamaya üşenmediler
Üzmeyi değil
Sevmeyi hor gördüler
Tutuldum bir çift göze
Sustum, sustu, sustuk.
Yine de anladık birbirimizi
Sizin aksinize
Bedenim düşseydi çöp konteynırının içine
Belki o zaman acırdınız
Oysa ruhum yıllardır acizce
Bekler o çöp poşetinin izbe bir yerinde
O, çıkardı beni karanlıktan
Aldı, serdi gözler önüne
İşte ben bu vakit
Alaşağı oldum sessiz bir kalbe